|
|
Powrót, to debiut 39-letniego Andrieja Zwiagincewa. O
możliwość prezentacji tego obrazu walczyło kilka wielkich festiwali
filmowych. Film zakwalifikowany do konkursu w Locarno został z niego
w ostatniej chwili wycofany. Stało się tak po usilnych staraniach
dyrektora festiwalu w Wenecji, przekonanego, że ma do czynienia z
arcydziełem. Już po pierwszej projekcji Powrotu, film przyjęto
owacją na stojąco. W niezależnym obrazie nieznanego dotychczas
rosyjskiego filmowca zaczęto upatrywać głównego kandydata do Złotego
Lwa. Tak jak niespodzianką było pojawienie się tego filmu w
konkursie, tak, mimo konkurencji najnowszych dzieł Kitano czy
Bellocchio, niespodzianką nie było jego zwycięstwo.
Film opowiada historię dwóch nastoletnich chłopców, których ojciec
niespodziewanie powraca do domu po 12 latach nieobecności. Już
następnego dnia zabiera synów w daleką podróż na opuszczoną wyspę. Z
każdym kolejnym dniem cel wspólnego wyjazdu wydaje się braciom coraz
bardziej zagadkowy a czas spędzony z nagle odzyskanym ojcem staje
się dla nich sprawdzianem dojrzałości i męskości. Będą się tu
ścierać miłość i nienawiść, ambicje i charaktery, potrzeba
autorytetu z potrzebą wolności.
Ta prosta historia została ubrana w formę, która zachwyciła
recenzentów. Pisano o magii i poetyckości tego filmu,
hitchcockowskim suspensie i głębokiej religijnej symbolice. Liczne
były porównania do twórczości innego rosyjskiego reżysera, Andrieja
Tarkowskiego. Wynikały one nie tylko z klimatu i stylu Powrotu
przypominającego dzieła autora Andrieja Rublowa, ale również ze
względu na festiwalowe laury. W 1962 roku za swój debiutancki film
Dzieciństwo Iwana Tarkowski także otrzymał Złotego Lwa.
Po licznych sukcesach na międzynarodowej arenie film Zwiagincewa
uhonorowano w ojczystym kraju. Powrót otrzymał Złote Orły - nagrodę
dla najlepszego rosyjskiego filmu roku, był też oficjalnym
kandydatem Rosji w walce o Oscara. |
|
